Pięćdziesiąt lat i pierwsza prosta linia

Niedawno skończyłem 50 lat. Rysowania próbowałem uczyć się od ośmiu lat i nadal nie umiem — nie dlatego, że zabrakło mi zdolności, ale dlatego, że zabrakło konsekwencji. Kilkanaście zaczętych kursów, żaden skończony. Ta strona jest zapisem próby zrobienia tego wreszcie inaczej: jeden fundament, jasne zasady, wszystko publicznie, także słabe rysunki.

Po co mi rysunek

Piszę bajki dla dzieci. Tworzę je tak, by te historie niosły realną wartość i pomagały dzieciom zrozumieć dorosłych, którzy są przy nich. Chcę je zilustrować sam, bo obraz i słowo w książce dla dziecka muszą wyjść z tej samej głowy.

Dlatego uczę się dwutorowo. Tor pierwszy to technika — linie, elipsy, bryły w przestrzeni. Tor drugi to rzeczy, których naprawdę potrzebuję: ucho, okulary, gałąź, drogowskaz, przy którym stoi bohater. Jeden tor daje rękę, drugi daje powód, żeby przy niej siedzieć.

Co znaczy „Twój niepowtarzalny ślad”

Hasło tej strony nie jest o kresce ołówka. Kiedyś ująłem to tak:

Idąc przez życie, zostawiamy ślad. To, co robimy, mówimy, czujemy, tworzymy — wszystko to zostawia niepowtarzalny ślad: w myślach, oczach i sercach innych, w miejscu pracy, w domu, w podróży. Wszędzie.

Rysowanie jest tylko jednym ze sposobów, żeby robić to świadomie. Wybrałem je, bo długo mi się nie udawało — a rzeczy, które nam się nie udają, mówią o nas więcej niż te, które przychodzą łatwo.

Dla kogo jest ta strona

Dla dorosłych, którzy myślą, że ich pociąg odjechał. Dla ludzi z kilkoma porzuconymi kursami za sobą. Dla wszystkich, którzy potrzebują nie kolejnej motywacji, a kogoś, kto pokaże swoje słabe rysunki i powie, ile razy przerwał.

Jeśli to o tobie — chodź razem ze mną. Nie uczę techniki, bo sam się jej uczę. Trzymam rytm i zapisuję, co działa.